‘Blijf kalm, eerst denken, dan doen’

Bij een vooronderzoek voor een Koude Oorlogproject stuit ik op deze envelop met BB-voorlichting:
2014-10-21 001
De envelop dateert uit 1961 en is verspreid in Winschoten, maar bij ons thuis in Drenthe stond er precies zo een in het standertje met belangrijke post. Ik denk dus dat het een landelijk ding was.

In de envelop zitten twee vouwbladen van redelijk stevig papier, voor de snelle naslag:
2014-10-21 003
De beschermingswenken gaan in op wat er gebeurt als de bom valt:
2014-10-21 004
Terwijl het vouwblad voor de eerste hulp de meest voorkomende kwetsuren behandelt, zulks onder een motto dat de hedendaagse Nederlander zich ook wel eens mag aantrekken
2014-10-21 008
Het leukst is de toegevoegde brochure die een en ander nog wat uitvoeriger uitlegt:
2014-10-21 013
Als de bom valt kan je het best met je gezin onder de keldertrap gaan zitten:
2014-10-21 017
Wat voor risico je loopt, hangt natuurlijk van de afstand af:
2014-10-21 021
Mocht je op je werk zitten, dan kan je altijd nog schuilen onder je bureau:
2014-10-21 024
Zo’n stevig metalen bureau – maken ze dat nog ergens?


Hoogkerk in de herfst

2014-10-21 052


‘Wi zitten hier an ‘t voutenende’

“In de twintiger jaren reisde ik vaak van Amsterdam naar de woonplaats van mijn ouders (in het Noorden, HP). En voorwaar, over de Zwolse perrons hing duidelijk….. het gordijn (van kranten waarmee het Noorden dichtgeplakt was, HP).

Men stapte daar over voor de richting Leeuwarden en Groningen. Wij sjokten naar het slecht verlichte, gure, open tweede perron en hesen ons met onze zware koffers met moeite de hoogte in; één opstap, nog een en hoep, daar waren we dan in onze coupé. Eigenlijk een veel te wijdse naam voor die vaak smerige en vunze wagenhokken, die wel zeer ongunstig afstaken bij de voor die tijd reeds weelderige rijtuigen, die we juist verlaten hadden, en die vóór het gordijn bleven staan.

Zo sukkelden we dan noordwaarts. Ja, het was sukkelen, want de railstukken op die trajecten waren korter, met het gevolg, dat de gang van de toch al slecht verende wagons schokkend en onpleizierig was. Afdankertjes, restanten! De resten van die restanten werden op de zijlijntjes gebruikt van Groningen naar Winschoten b.v., een binare tragedie van vervoersellende.

Is het dan niet verklaarbaar, dat de ‘noordeling’ zich wel eens achteruitgezet gevoelde en zijn houding ten opzichte van het andersoortige daardoor soms bepaald werd?

En is het wonder, dat men in die jaren sprak van: ‘Wi zitten hier an ‘t voutenende’. Een gezegde, dat met een zekere berusting werd geuit…”

Bron: Johan Koch, ‘Van gene zijde van het krantengordijn’, Neerlandia LXI (1962) 57, 58.


Koetsekerel wacht op klandizie

Een filmpje van Hans Koster, die hier zijn hele oeuvre heeft staan.

Bij het allerlaatste filmpje dat hij postte kom ik zelf trouwens door het beeld (van 0:28 tot 0:38 seconden). Dat filmpje is gemaakt tijdens het optreden van Bert Hadders op het stationsplein op 14 september.


Rondje Stad

Pittig Galloway-stiertje bij de Madijk:
2014-10-18 001
Even verderop, bij de brug over het Omgelegde Eelderdiepje naar de Bruilweering, zijn rustig voortgrazende oom:
2014-10-18 005
Stadspark:
2014-10-18 009
Bij de Paterswoldseweg deze zeer vrolijke ijscoboer:
2014-10-18 011
Bij wie ik dus een ijsje kocht:
2014-10-18 014
Hoek Singelweg en Korreweg,  ouwe reclamevakken opgevuld met middeleeuwse figuren naar de trant van 19e-eeuwse gravures:
2014-10-18 018
Bij het sluisje tussen Zuiderhaven en Eendrachtskanaal:
2014-10-18 023
Patroon van gevallen sierappeltjes, of wat het maar zijn:
2014-10-18 024


Variant U, Ebola en terrorisme

In de jaren tachtig onderzochten Sovjet-wetenschappers hoe ze het Marburg-virus, dat verwant is aan Ebola, en net als Ebola waarschijnlijk afkomstig is van Afrikaanse vleermuizen, via raketten konden verspreiden over westelijke bevolkingscentra, Bizar onderdeel van dit verhaal:

“Nadat een van de wetenschappers, dr. Nikolai Ustinov, zichzelf per ongeluk geïnjecteerd had met Marburg, konden zijn collega’s uit zijn stoffelijk overschot een nog dodelijkere versie van het virus isoleren en cultiveren. Deze werd variant U genoemd naar Dr. Ustinov. Volgens Alibek waren de Sovjets in 1991 zo ver, dat ze Marburg-variant U in grote hoeveelheden konden produceren.”

Bron

Commentaar: Je moet er toch niet aan denken dat zulk spul in handen valt van terroristen. Een industriële aanmaak zullen ze wellicht niet van de grond krijgen, maar op een huis-, tuin- en keukenniveau is de terroristische inzet van virussen helemaal niet zo onwaarschijnlijk. Ik las ergens dat de eerste Ebola-gevallen in Marokko zijn geconstateerd, voor jihadi’s met doodswensen zal het naarmate de ziekte zich in West-Afrika verspreidt steeds eenvoudiger worden om zich te laten besmetten en zo de ziekte in persoon naar het doel over te brengen.

Ik vermoed trouwens dat de een of andere thriller-auteur een dergelijke gang van zaken al eens uitgewerkt heeft.


Achilles – Feyenoord (1971)

Tevens kwamen tevoorschijn enige fotootjes van een oefenwedstrijd tussen een Drentse ploeg tegen Feyenoord, anno 1971. Mij stond bij dat die Drentse ploeg Hoogeveen was, maar dat klopte niet, zo bleek bij een sondering in krantendatabanken, want die zomer speelde Feyenoord niet in Hoogeveen. Wel in Assen, tegen de tweedeklasser Achilles namelijk, dat voor de gelegenheid versterkt werd met enkele coryfeeën van elders uit Drenthe.

Feyenoord had in 1970 de Europacup voor landskampioenen gewonnen, en werd in 1971 Nederlands kampioen. Op zo’n oefenwedstrijd kwamen dus aardig wat mensen af. Het was daarom zaak tijdig entreebiljetten te bekomen. Vermoedelijk zijn de kaartjes betrokken via mijn oud-oom Klaas Vondeling, die jarenlang secretaris van Achilles was en naar wie ze daar in Assen nog een bokaal en een jeugdtoernooi hebben genoemd.

Van de wedstrijd op zich herinner ik mij hoegenaamd niets, maar Van Hanegem en Kindvall deden niet mee en dat was vast een domper. Uiteindelijk won Feijenoord, dat maar liefst vijf keer wisselde, met 5-1.

De wedstrijd vond plaats op zaterdag 24 juli. De foto’s echter, die ik maakte met mijn waarlijk eenvoudige AGFA ISO Rapid I, zijn volgens het datumstempel aan de achterzijde pas afgedrukt op 27 september. Zo lang deed je destijds dus over een rolletje van zo’n 24 foto’s.

De plaatjes zijn niet tijdens de wedstrijd geschoten, maar na afloop, toen het veld bestormd werd door handtekeningenjagers. Voor de spelers rechts op de eerste foto bestond er wat minder belangstelling. De derde van die kant af is de nog piepjonge Wim Rijsbergen, die net van PEC overkwam. In de traumatiserende WK-finale van 74 was hij de directe tegenstander van Gerd Müller, de man die ons de das omdeed. Rijsbergen is later nog coach van FC Groningen en de Indonesische nationale ploeg geweest. Tegenwoordig woont hij weer in Nederland, dacht ik:

1

Wim Jansen, de bekende middenvelder:
2

Linksbuiten Coen Moulijn.  Toen ik ook een handtekening van hem wilde hebben, schold hij me uit onder aanroeping van enkele vreselijke ziektes en spurtte keihard weg, wat maakte dat ik definitief voor Ajax koos:
3

De reserve-doelman Bram Geilman, die later zijn naam zou veranderen:
4


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 582 andere volgers