Hoe Stadjer bij het Nieuwsblad betaald werd

 

“Bij het maandelijkse afrekenen viel het oog van meneer Nico eens op een interviewtje dat ik had gemaakt met de jubilerende kapper Perdon die in Groningen vlak over de brug aan de Parkweg woonde. De courantier keek me even aan met een lichte twinkeling in zijn ogen en zei: “Een kapper interviewem is niet moeilijk want die man praat de hele dag.” Hij kortte daarom het tarief voor deze aflevering met, als ik het mij goed herinner, een tientje.”

Aldus Tony van der Meulen in herinneringen aan zijn periode als Stadjer, welke te vinden zijn in Dichtbij; regionale kranten in Nederland (Sdu,1997). Uit die herinneringen blijkt, dat Stadjer eigenlijk een student was. Van der Meulen deed namelijk Nederlands, toen hij in 1965 als negentienjarige werkstudent bij de redactie van het Nieuwsblad terechtkwam.

Om terug te komen op het citaat – die meneer Nico was Nico Hazewinkel, de toenmalige directeur van het Nieuwsblad. Hij bemoeide zich hoogstpersoonlijk met de declaraties van de freelancende werkstudent Van der Meulen. Voor elk van zijn dagelijkse stadskronieken toucheerde Stadjer 25 gulden – wat hem een riant studenteninkomen verschafte – en een administrateur hield per maand bij wat hij schreef. Van der Meulen:

“…aan het eind van iedere maand vroeg ik belet bij meneer Nico die dan de paraaf moest zetten. Hij nam daar alle tijd voor, maakte een vriendelijk praatje, terwijl hij intussen zijn oog liet gaan  over de onderwerpen die de administrateur punctueel had vastgelegd. Sommige stukjes hadden hem getroffen door opzet of woordkeus, andere waren hem hem enigszins tegengevallen, “maar het moet ook niet meevallen om elke dag wat te bedenken”. Als hij zich een bepaald artikeltje niet herinnerde, vroeg hij mij het even op te zoeken, waarna hij het op zijn gemak ging lezen, alvorens zijn definitieve paraaf te zetten.”

Met de felbegeerde handtekening op zak stiefelde de werkstudent naar de kassier voor de broodnodige contanten. De kassier verschafte ook periodiek een nieuwe ballpoint tegen inlevering van de lege…

“…die hij voor  alle zekerheid nog even uitprobeerde op een strookje wit papier dat hij daartoe klaar had liggen. Want hij had in Het Beste gelezen dat in Amerika een goed draaiende firma toch op de fles was gegaan omdat het personeel ongemeen onverantwoordelijk met de middelen omsprong.”

Advertisements

2 reacties on “Hoe Stadjer bij het Nieuwsblad betaald werd”

  1. Niklas schreef:

    Ik heb de links even gevolgd. Van der Meulen is dus 4 jaar jonger dan ik. Van 1960 tot 1966 werkte ik bij de RUG. Ik denk dat Stadjers rubriek niet in de editie ZO-Drenthe verscheen (waar ik daarna woonde), maar ik herinnerde me die naam onmiddelijk. Niet de “stukjes”.
    Zoals jij de sfeer beschrijft, daar herken ik wel veel vertrouwds in van die tijd. Die Nico moet voor die tijd toch wel een geinteresseerde baas geweest zijn.

  2. jim schreef:

    Een ballpoint nog wel..ik mocht als eerste van de hele(lagere)school met een ballpoint schrijven, wat een luxe was dat.Sinds we ze gewoon balpen zijn gaan noemen hoeven ze niet meer ingeleverd worden…….


Mijn gedachten hierbij zijn:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s