Het wapen van Hoogkerk als tattoo

Hij is nog niet helemaal af, het terras moet nog met sabel ingevuld, de rechts- en linksneigende krul-lelies moeten nog van goud en er komen nog wat juwelen aan de kroon, maar voor de rest ziet hij er toch al behoorlijk puikgaaf uit, deze tattoo van het Wapen van Hoogkerk. Hij vervult de drager, Ewoud, ook met trots.  Ewoud heeft een aantal jaren in de stad gewoond, maar is nu weer gerepatrieerd naar het dorp waar hij opgroeide en om dat te vieren liet hij deze tattoo zetten door Willem in de Haddingestraat.

Toen ik later nog even over onze ontmoeting zat na te denken, viel me in hoe het wapen van Hoogkerk ook alweer ontstaan was. Dat verhaal staat te lezen in het stuk over Elmersma in  Formsma’s onvolprezen werk over de Ommelander borgen en steenhuizen.  Elmersma was een zeer vervallen borgje, toen er in 1752 een zeepziederij in kwam. Directeur van deze succesvolle onderneming was een Franke, wiens dochter  Geertruida de zaak in 1803 erfde. Voor een burgermansdochter had zij het nogal hoog in de bol, want ze kocht zo’n beetje alle heerlijke rechten van Hoogkerk op. Daarna vroeg ze of haar eigen familiewapen het wapen van de Heerlijkheid Hoogkerk kon worden en aldus geschiedde bij  Koninklijk Besluit van 26 november 1815. Alleen kwam er nog dat gouden klokje bij het wapen in. En omdat de gemeente verder geen wapen had en de Heerlijkheid samenviel met de gemeente werd het wapen van de familie Franke het wapen van de gemeente. Waaraan het feit dat de familie de eerste burgemeester leverde, ook wel niet vreemd zal zijn

Toen Ewoud me zijn tattoo liet zien, dacht ik helemaal niet aan deze historie. Maar de volgende keer ga ik het hem vertellen. Hij zal er vast wel van opkijken dat hij eigenlijk met het wapen van een zeepziedersfamilie op zijn pols rondloopt.

Advertenties

3 reacties on “Het wapen van Hoogkerk als tattoo”

  1. Dick Bolt schreef:

    zelfverminiking waar men later spijt van krijgt

  2. Ik kan dit wel waarderen als een stukje ‘gezond nationalisme’ zoals ik dat weleens noem: Mensen die op diverse manieren laten blijken dat ze trots zijn in hun dorp of buurtschap te wonen, en niet wensen te worden ‘weggemoffeld’ onder de stad waaronder zij vallen, zoals in dit geval de inwoners van Hoogkerk voor de postadressen zogenaamd ‘in’ Groningen wonen, omdat de gemeente destijds helaas heeft verzuimd om voor het dorp Hoogkerk een eigen postcode en postale plaatsnaam aan te vragen. Een lot dat, met hen, nog 200 andere dorpen treft (gedeelde smart…). Gelukkig heeft Hoogkerk – nog – wel plaatsnaamborden met de eigen naam, wat dan weer wél een stukje erkenning is van de eigen identiteit van het ‘dorp in/bij de stad’. Ook met wapens van huidige en voormalige gemeenten heb ik ‘iets’. Zo heb ik een verzameling kaart- en kwartetspelen per gemeente met de gemeentewapens erop. Een gemeentewapen als tattoo heb ik nog niet eerder van gehoord. Ik vind hem prachtig.
    En Dick, hier krijgt Ewoud vast geen spijt van. Het ligt anders bij de mannen die de naam van hun geliefde op hun arm hebben laten tattooëren en de verkering gaat uit. De kans dat de affiniteit met je geboortedorp ooit verloren gaat en je dus spijt krijgt van je tattoo, lijkt me echter nihil.

  3. harmien Torenbeek schreef:

    Prachtig, zeepziederij of niet… ik heb wel eens gedacht over ’t Peerd van ome Loeks.
    Maar daar ik eigenlijk een afkeer heb van tattoos, houd ik het maar bij een T-shirt en ballcap….


Mijn gedachten hierbij zijn:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.