Klein essay over de bewaarzucht

img548 blog2

Ik moet ruimte maken voor de spullen van mijn moeder, om te beginnen in mijn boekenkasten. Nu had ik zo gedacht mijn kinderboeken, voor zover ik die nog bezit, maar weg te doen. Maar dat valt nog niet mee, zal ik je vertellen.

Als ik hap snap wat passages in die verbruinde deeltjes lees, weet ik zeker dat integraal herlezen er nooit van zal komen. Het is ook geen bron voor zelfonderzoek. De formatieve waarde sla ik niet hoog aan, dat is allemaal opgelost in het grote geheel. Een bron van levensinspiratie valt er niet in te herontdekken. Liever dan vormende las ik ook spannende boeken en juist van die spannende heb ik bijna alles al weggegooid. Waarom dan de rest niet? Wat maakt dat ik zo krampachtig vasthoud aan die ouwe, uit elkaar vallende meuk?

Het is zelfs zo erg dat ik de kinderboeken van mijn ouders nog bewaar. Zoals het bovenstaande deeltje uit 1940, destijds te koop voor 42 cent, waar mijn moeders naam voorin staat geschreven met een kroontjespen. Ze was er bij verschijnen nog veel te jong voor en zal het jaren later hebben gekregen. Misschien lag het toen goedkoop in de uitverkoop.

Aan zo’n boek kan je nog wel mooi de enorme aantrekkingskracht van het vliegtuig zien, in de eerste helft van de vorige eeuw. Misschien bewaar ik het wel om mentaliteitshistorische reden.

Advertenties

16 reacties on “Klein essay over de bewaarzucht”

  1. hans knot schreef:

    een probleem dat ook steeds vaker bij mij als media historicus voorbij komt. Wat wel of niet te bewaren. Hoe het dermate goed weg te zetten dat toch anderen er van kunnen blijven genieten en dat het niet in handen van geldmakers komt, maar wel op de juiste plek. Maar ook hier soeverniers die volop bewaard blijven in de vele boekenkasten.

  2. Tjark Reininga schreef:

    weliswaar was de formatieve waarde toen misschien niet zo hoog, nu leren ook deze boekjes ons hoe kinderen (wij?) toen geïnformeerd (en geamuseerd) werden. alleen al daarom is het jammer dat veel kinderen (en hun ouders) hun jeugdboeken op een bepaald bij het oud papier zetten (of erger). en meer nog, dat ook bibliotheken er nauwelijks meer belangstelling voor hebben en ze om financiële redenen en ruimtegebrek weg (moeten) doen.

  3. Ton Andringa, Gasselte schreef:

    Stichting Kinderboek Cultuurbezit te Winsum Gn redt zich wel met die kinderboeken, die je eigenlijk niet naar de Kringloop wil brengen of als oud papier wil afdanken.
    Ze hebben daar in Winsum al zo’n 30.000 stuks, maar er kan nog meer bij. Ze gaan namelijk verhuizen naar een groter pand.

    Trouwens het voorblad van dat Stewardessboekje is op zich al een historische bron van jewelste: het vliegtuig is zo te zien een DC 3, Dakota. Nog tientallen jaren na 1940 recordhouder meest geproduceerde kist, zowel voor de burgerluchtvaart als voor de militaire luchtmachten van de westerse wereld.
    Voorts leert de prent ons,
    dat Indonesië toen in Nederland als Indië werd aangeduid.Verder zien we wat de heersende ideeën waren over make-up van het vrouwelijk boordpersoneel.
    Kortom gegevens en aanknopingspunten genoeg om volgende generaties te informeren over voorafgaande generaties..

  4. Wieneke schreef:

    Hm, misschien heb je wel eekhoorngenen 😉

  5. Janny schreef:

    Ik denk aan de leesboekjes, die we vroeger elke kerst onder de boom mochten komen ophalen na de kinderkerstviering, samen met een sinaasappel. Callenbach uit Nijkerk als vaste leverancier voor het christelijike deel van het volk. Het gaat om de herinnering aan de ervaring en de gevoelens die je toen had, denk ik. Het ach ja…. gevoel. De plaatjes (zoals boven) zijn onverminderd interessant, al is het alleen al door de tijdgebonden tekenstijl, die soms periodiek een herleving vindt in de grafische c.q. kledingmodes. Maar al te veel bewaren, het is gewoon niet te doen, want een beetje ruimte om je heen is ook wel fijn. Al worstelend met mijn eigen bewaarzucht heb ik sinds een jaar een boekwinkel op bol.com, maar voordien moest wel 3/4 van de boekenvoorraad naar het Rode Kruis, want te oud en niet verkoopbaar. Bij de Rotary gaat de overgebleven onverkochte voorraad ook gewoon de papierversnipperaar in.

  6. Doet mij denken aan dit boek dat uit de verzameling van mijn vader kwam:

    Hoe Dikke Gijs in de cockpit verzeilde

  7. anoniem schreef:

    Denk aan de schoolreizen naar Schiphol, misschien werden die gestimuleerd/gesubsidieerd door de regering? Er gingen veel scholen naar Schiphol of Blijdorp, dus veel klassefoto’s op die lokaties (voor mij helaas geen Schiphol). Misschien kregen de leerlingen een boekje op de terugweg? Of lezingen bij vrouwenverenigingen, de vrouwen kochten dan vaak iets en de boekjes zullen er ook wel gelegen hebben, voor het thuisfront. Zo heb ik een boek van “wij waren in de wolken” van een Ned. ballonvaarster en, hoe kregen ze het verzonnen, maar ja, er was nog geen alles onthullende TV of een voorlichtende jof of meester, dus: mammie, waar komen de baby’s vandaan?”, op advies van de spreekster strategisch “verstopt”, want verboden waar leest het lekkerst en zo hoefde ‘mammie” de voorlichting niet op te dringen. Met rode oortjes gelezen als mam aan het melken was in het weiland, maar hoe ze gemaakt werden was echt nog een stap te ver in de jaren 50. Dat moest je zelf maar ontdekken, voor sommigen met schade en schande. Tegenwoordig is een verstandige meid op haar toekomst vorbereid, nou ja, de meesten dan. Reina


Mijn gedachten hierbij zijn:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s