Op het oude Rijksarchief

Foto: Elmer Spaargaren.

Schrijver dezes schijnbaar aan het werk in het oude Rijksarchief aan de Sint Jansstraat, najaar 1990. Ik heb een paar imposante bundels met stukken uit de Franse Tijd uit het depot laten halen, maar enkel voor de show. De Fibula, het blad van de Nederlandsche Jeugdbond ter Bestudering van de Geschiedenis (NJBG) had mijn beeltenis nodig bij een column van me en Elmer Spaargaren maakte die plaat.

Dat ik een tijd niet in dat archief geweest was, kan je zien aan het huishoudelijk reglement onder mijn rechter elleboog. Bij de receptie kenden ze me niet meer, vandaar dat ze me dat reglement toestopten. Onder mijn linker arm ligt een willekeurige lijst van stukken. In mijn hand heb ik een balpen van CE Couriers, het  bedrijf waarvoor een vriend van me werkte. Tegenwoordig mag je in de studiezaal niet meer met een pen schrijven, een verbod waarvan de doorvoering enige moeite heeft gekost.

Die studiezaal van het oude Rijksarchief, daar liepen wat types rond. Een liep constant in zichzelf te mompelen, gaf in het heen en weer gaan ook wel commentaar op bezoekers. Een ander ging daarin nog een stuk verder. Toen ik een keer in een grijswitgevlekte parachutistenbroek volgens de laatste punkmode de studiezaal binnenkwam, werd daar luidkeels over geklaagd door een haler met een gebroken geweertje, die weigerde me nog te bedienen zolang ik die broek droeg.

Door de ijzeren kolommen, de onbeklede muren en het dunne linoleum op de betonnen vloer was het er extreem gehorig. Ik ben er wel eens berispt wegens het te luid omslaan van een blaadje.

Beeldbank: Rijksarchief

Advertenties

15 reacties on “Op het oude Rijksarchief”

  1. Irene schreef:

    Leuk kapsel 🙂

  2. Marten Fokkens schreef:

    Toen had je inderdaad nog wilde haren:-)

  3. Harmien T. schreef:

    Dat blad van de NJBG heette ‘Fibula’ ? Je zou denken dat die naam beter passend zou zijn voor een blad van de , door mij verzonnen, BVJO, de Bond Van Jeugdige Orthopaeden (fibula, het lange dunne kuitbeen tussen knie en enkel ) 🙂

  4. Wieneke schreef:

    Dus jij trok die broek gewoon ter plekke uit ? 🙂

  5. Sebastiaan schreef:

    Heel leuk dit Harry!

  6. Reina schreef:

    Goh, fibula: speld om doek vast te maken (meestal op de schouder) van metaal, worden nog wel eens gevonden bij opgravingen. Op de ols klas 4! werd ons al verteld, dat de metalen fibula een voorganger had gehad van, jawel, meestal de kuitbot van kleine dieren, waarvan 1 uiteinde in een scherpe punt geslepen was – gesneden met vuursteen, daarna geslepen op een stuk rotsblok – zodat je ermee door een gaatje in een dierenhuid kon steken, dat gaatje was dan vaak “voorgeboord” door een twijg, die in vuur was gehard. Fibula-kuitbeen is dus 100 % goed. Onze ols leerde ons veel meer dan de meeste ulo-leerlingen in de brugklas wisten, het was een goede school en ja, wij hadden in elk klaslokaal minstens 1 vluchteling uit de Molukken of Hongarije op een aantal leerlingen van max. 24 per lokaal, maar dan wel 2 klassen en één juf of meester er voor. Voor elk lokaal, onder de kapstok, stond ook altijd wel een paar klompen, plattelandsschool en s winters “overblijvers” met een flesje van huis meegenomen melk onder de radiatoren om de kou er af te halen. Maar of jij met je kapsel van de oude archieven er in was gekomen, waarschijnlijk had je eerst een natte kam door die stekels moeten halen! Reina

  7. Hendrika schreef:

    Ik had je er in eerste instantie niet van herkend.

  8. Harm schreef:

    Het oude rijksarchief…. ! Ik koester er goede herinneringen aan. In 1984 zette ik er as 12-jarig jochie mijn eerste stappen. Nadien heb ik er heel wat vrije uren doorgebracht. Het kenmerkende gebouw, de oubollige inrichting van de studiezaal met dito geur, het vechten om een plekje op zaterdag morgen, die vele, vele kwartjes die ik van mijn zakgeld in de apparaten gooide om maar aktes te kunnen bekijken (en dan balen als de akte niet datgene opleverde wat je hoopte), de soms wat typische studiezaal’opzichters’ waarvan ik bij eentje altijd erg op mijn hoede was voor ik een vraag stelde (want de beste man meende altijd zeer uitvoerig te moeten reageren waardoor er voor mij veel kostbare tijd verloren ging), het euforische gevoel als ik na een dag spitten een aantal geweldige vondsten had gedaan….. Ik was altijd verreweg de jongste van de bezoekers.Pas vele jaren later kwam ik leeftijdsgenoten tegen. Inmiddels heb ik mijn familiegeschiedenissen van alle kanten bekeken en is voor mij de grootste noodzaak verdwenen om naar het archief te gaan. Bovendien ontbreekt het nu simpelweg aan tijd. Nog slechts 1 a 2 keer per jaar kom ik op het nieuwe archief, maar kan mijn gevoel van weemoed naar het archief aan de St. Jansstraat dan maar met moeite onderdrukken…

  9. Tja, ik herinner me nog de koffiebrandersgeur die alles had doortrokken. En die morsige oude heer uit Overschild – ben z’n naam vergeten – die met zijn rode zakdoek de snippers uit de krantenleggers veegde, voordat hij ze ging inzien. Zijn demente moeder had hij op een rolstoel thuis neergezet op een plekje met uitzicht. Daar zou ze nog wel zitten als hij weer thuis kwam. Ze vermaakte zich wel…


Mijn gedachten hierbij zijn:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s