Stilletjes verdwenen, zonder bericht

Jan Jansen van der Sligte (1953-2018).

Je kunt maar zo de pijp uit zijn. Dan is er toch handig als er een lijstje ligt van mensen die je op je uitvaart wilt hebben. Of op je herdenkingsbijeenkomst, als je je lichaam ter beschikking van de wetenschap stelt.

Ik kom niet zo vaak meer in de stad en als ik er nog kom, dan is het fietsend op doorreis of met een specifiek doel. Vandaag besloot ik na mijn werk eens lopend naar de opticien te gaan. Terug langs de Vismarkt kom ik een goede kennis uit de Oosterpoort tegen, die me vertelt dat onze oude kameraad Jan Jansen van der Sligte in oktober is overleden. Jan kwam niet op een afspraak opdagen, wat vreemd was. De ingeschakelde politie ramde zijn deur open en vond hem in de zolderkamer, waar hij vredig op zijn bed lag. Hartaanval in zijn slaap. Bijna 65 is hij geworden. Wat tegenwoordig aan de jonge kant is.

In de tijd dat ik de wijkkrant van de Oosterpoort regelde, deed Jan jarenlang de opmaak van de advertenties. Ook hielp hij wel mee met rapen, vouwen en nieten. Beide klussen vergden ongeveer een dag in de maand, bij tien edities per jaar. Toen ik ermee stopte, bleven we contact houden. Zo gingen we er wel eens op uit in zijn auto, naar Ost-Friesland en Friesland, Ditzum en Dokkum.

Sinds ik naar Hoogkerk verhuisde, kwam ik af en toe bij hem aan de deur als ik naar de kapper in de Oosterpoort ging, of er juist vandaan kwam. De laatste keer dat ik hem trof moet zo’n anderhalf jaar geleden zijn. Meestentijds was hij niet thuis, dan zat hij bij zijn vriendin, die ik nooit gezien heb, maar bij wie hij zich kennelijk heel senang voelde. Sinds hij die vriendin had, bedankte hij tenminste niet meer voor gemailde tips en belde hij evenmin nog over zijn sores. Jan was de relativerende gemoedelijkheid zelve, en van nature ook een optimist en prima om mee te wezen, maar een bepaald persoon had hem bedrogen met geld, wat hem dwars zat. Temeer omdat hij maar niet aan het werk kon komen, wat aan hem vrat.

Heb nog even op Mensenlinq gekeken, maar er stond geen advertentie voor Jan in de krant. Zijn Twentse broer heeft de crematie geregeld en waarschijnlijk geen adres van mij gevonden. Niet zijn schuld. Bij een wederzijdse kennis kreeg ik inmiddels een kopietje van de rouwbrief.

Mensen op wie je gesteld bent, en die er dan opeens tussenuit knijpen zonder dat je er bericht van krijgt. Waardoor het drie maanden duurt voordat je het hoort. Ik heb er wat moeite mee, maar het komt wel goed.


5 reacties on “Stilletjes verdwenen, zonder bericht”

  1. Harmien Torenbeek schreef:

    Pluk de dag, want je weet nooit…..

  2. Marten Fokkens schreef:

    Mooie in memoriam. Jij zorgt er voor dat hij er niet stilletjes tussen uit kon knijpen. R.I.P. Jan.

  3. Wieneke schreef:

    Ja, dat voelt inderdaad niet goed. Het enige dat ik ervan kan zeggen is: leer hier van en regel zelf de dingen beter. Hou een adressenlijst goed bij en zorg dat je nabestaanden e.e.a. weten te vinden. Ook is het fijn (voor hen dan) als ze je wensen weten omtrent een uitvaart en wat er met je spullen moet gebeuren. Het kan nog heel lang duren (en dat hoop ik uiteraard van harte) maar het kan ook morgen zijn. Wij hebben zelfs een executeur testamentair benoemd, omdat we geen kinderen hebben. Zoals onze notaris zei: ‘Je regelt de dingen zo goed mogelijk en dan ga je lekker verder met je leven’.

  4. Magda schreef:

    Mijn medeleven. Ik heb een tijd in de ontruiming gewerkt, regelmatig betrof het woningen van overledenen, die vaak spoorloos waren verdwenen. Geen advertentie, geen kaart en wat er overblijft wordt naar de stort gebracht (of belandt bij mij in de boekenkast :P). Uren, dagen, maanden jaren vliegen als een schaduw heen.

  5. Wilfred schreef:

    Meer dan 20 jaar geleden heb ik een aantal maanden met Jan samengewerkt, ik reed toen regelmatig met hem mee. Als we elkaar sindsdien tegenkwamen groetten we elkaar, heel soms maakten we een kort praatje. En omdat ik in dezelfde straat woonde als Jan kruisten soms onze wegen elkaar. Ik vroeg me de afgelopen week af , nadat ik dit bericht gelezen had, wanneer ik hem voor het laatst tegen was gekomen en als ik sindsdien het huis passeerde waar hij woonde moest ik aan hem denken. Ik kijk regelmatig even op dit/je weblog en het is vreemd om zo te ontdekken dat hij is overleden, te jong is overleden, maar het is wel goed om te weten.


Mijn gedachten hierbij zijn:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.