Luchtdoop aan de stuurknuppel

In 2001 maakte ik voor de Groninger Universiteitskrant UK een artikel over twee vlieginstructeurs  die aan de universiteit werkten. Bij die gelegenheid beleefde ik mijn luchtdoop – aan de stuurknuppel van een Cessna. Sindsdien heb ik nooit meer gevlogen. Hierbij de autobiografische passage uit dat stuk

Het sturen met de voetpedalen gaat me slecht af. De rechte lijn kan ik niet houden en de Cessna zwabbert over de startbaan alsof er een dronkelap in de cockpit zit. Ik vervloek mezelf. Zelden fiets ik, een rijbewijs heb ik geeneens en nu moet ik zo nodig aan een vliegtuigstuur mijn luchtdoop ondergaan.

Geen tijd voor gezanik. “Trekken, trekken, trekken”, roept mijn instructeur. Ik haal krampachtig het stuur naar me toe en inderdaad, de kist komt los. Als we weer wat recht liggen, gluur ik eventjes door het raampje links. Fwhowhf, wat zitten we al hoog. Akelig hoog gewoon.

Gelukkig weet ik me in goede handen. Mijn instructeur, de man die me hiertoe overhaalde, is Cees Sterks, hoogleraar economie, maar ook auteur van Briefings voor het vliegbrevet A. Hij legt me uit dat er idealiter vier vingers aan ruimte moet zitten tussen de neus van het vliegtuig en de horizon.

Omhoog corrigeren blijkt geen probleem. Omlaag wel. Bij een duwtje op het stuur krijg ik het gevoel of mijn maag ergens boven mijn kop zweeft.

Tussen de stad en Hoogkerk vliegen we naar het noorden. Dat gaat goed. Of stuurt die Sterks telkens even bij?

Verbazend snel doemt Garnwerd op. Daar zijn de kronkels van het Reitdiep. Ezinge, ons afgesproken rondje om de kerk. Verder het Reitdiep af. Perceeltjes knalgeel koolzaad in een zee van groen. Extreem helder is het zicht. Boven het Lauwersmeer zien we de rij eilanden van Schier tot Terschelling.

Op de terugweg zet Sterks de propellor even op een zeer laag pitje. “Daar is een mooi veldje voor een noodlanding”, wenkt hij. Mooi dat ’t niet doorgaat. Maar boven Zernike zweet ik als een visotter. Een vage misselijkheid komt over me. Van het poppenkermisje onder ’t ietepetieterige Martinitorentje kan ik nauwelijks meer genieten. Heel fijn dat Sterks zelf de landing doet.

Als we eenmaal op het terras van de Noord Nederlandse Aero Club zitten, vraag ik hoe ik het eraf heb gebracht. Niet al te best. Ik blijk een van zijn slechtste leerlingen ooit. “Je reageerde zo paniekerig”, evalueert hij.

Uit: Harry Perton, ‘Knotsgekke kerels in vliegende kratten’, UK, 31 mei 2001.


5 reacties on “Luchtdoop aan de stuurknuppel”

  1. Jetskefotografie schreef:

    Je blijft dus het liefst met beide benen op de grond.
    Lees ik dat je in 2001 nog zelden fietste. Dat is nu wel veranderd toch?

    • groninganus schreef:

      Ja ik liep toen nog altijd naar mijn werk: langs Zuiderpark, Herestraat, Zuiderdiep, Folkingestraat, Stoeldraaier en Kijk in het Jatstraat. 20 minuten lopen, mooi wandelingetje.

  2. Harmiena Torenbeek schreef:

    Nou zeg, je hebt wel lef getoond. Wat mij betreft, uitstekend gedaan hoor!

  3. Mooi verhaal. ik herken er wel iets in van mijn maiden flight in een zweefvliegtuig met hulpmotor in 2004, zij het dat ik de stuurknuppel niet heb aangeraakt. Misschien moet ik dat verhaal ook nog maar eens onder het stof vandaan halen.

  4. Attie schreef:

    Prachtig, ik durf niet te vliegen, doe je het niet na!


Mijn gedachten hierbij zijn:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.