Ommetje Ezinge

Op de buienradar in de satellietmodus viel een grote wolk te zien boven Groningen. Maar in het westen kwam de zon erdoor, zag ik. Dus daar  maar heen. Alleen ging de wolk daar even snel heen en bleef het grijs, de hele rest van de middag.

Het baanwachtershuisje bij de spoorwegovergang tussen Den Horn en Aduard, dat voor de spoorverdubbeling zou moeten wijken en voor welks behoud de gemeente Zuidhorn zich nu inspant:


Hetzelfde huisje, nu van de andere kant. Het zou in elk geval niet meer bewoond mogen worden. Tja, ik zou daar zelf best willen wonen, aan dat regelmatige spoorlawaai wen je snel genoeg:

Twee tortelduiven op de tuinschutting van mijn achterneef in Ezinge, vlak na de daad, die in een mum van tijd voorbij was:

Op de terugweg – zwanenveld bij Garnwerd:

Nog een bekend huisje waarmee iets aan de hand is: de Dageraad tussen Steentil en Oostum. Het voorhuis, met het wapen van Veendam-Wildervank, staat er nog, maar achter lijkt er iets verdwenen:

Op de deur een omineus plakkaat van een Engelse firma:

Wat nu de achtermuur is, wordt gestut:

Aardbevingsschadë? Er lijkt te worden geklust, maar er staat geen bouwbord. Een tijd geleden stond het pand te koop. Iemand die weet wat er aan de hand is?

Bij het picknickplaatsje langs de Zijlvesterweg ruimde een vrouw rotzooi op. Dat deed ze op alle bermen tussen de Jumbo bij de Friesestraatweg, Slaperstil en Gravenburg, vertelde ze. Bij die Jumbo kopen scholieren uit Zuidhorn en omgeving ’s middags nogal eens snoep en blikjes fris, waarvan ze de emballage dan in de bermen mikken. De diftar in Zuidhorn zorgt bovendien voor dumping net over de grens van die gemeente, op stad-Groninger grondgebied. De vrouw en haar man hebben weilanden langs de route liggen, ze zijn bang dat de rotzooi dat land inwaait met gevolgen voor hun dieren. Daarom ruimt ze de boel preventief op:


Veul hail en zegen

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA


‘Weg met al die kerstbomen en lichtvervuiling!’

dsc08477

Het Kerstfeest zoals we dat nu kennen is vooral Germaans-heidens ritueel:

  • De kerstboom werd hier in Nederland pas na 1860 geleidelijk aan populair en dat pas het laatst in orthodox-protestantse kringen. Mijn streng-hervormde overgrootouders hadden bewust geen boom in huis.
  • Al dat kunstlicht herinnert aan de zonnewende, Joel.

Het Kerstfeest zoals we dat nu kennen , is ook nogal een late uitvinding. Voor pakweg 1830, 1840 sprak men hier in het Noorden meer over Midwinter dan over Kerstmis. Met Kerst werd bovendien nogal eens doorgewerkt. In de achttiende en negentiende eeuw kwamen kranten, bijvoorbeeld, nog ‘gewoon’ op 25 december uit.

Er zat destijds met Kerst, anders dan nu het geval is, ook niet meer volk in de kerk dan op gewone zondagen. Het belangrijkste christelijke feest was traditioneel nog Pasen. Dan gingen katholieken sowieso te biecht, om zich bij de mis van zonde vrijgewassente voelen. Dan stak je je zelfs als protestant op je paasbest in nieuwe kleren en deelden bakkers gratis broodjes uit. De opstanding van Christus was van veel grotere belang en werd dus veel meer gevierd, dan diens geboorte. Die opstanding staat ook veel dichter bij de centrale leerstelling van het christendom, namelijk die van het zoenoffer, gebracht door Christus aan het kruis.

De christelijke kerstviering die zogenaamd van de mensen afgepakt wordt, hebben de mensen dus zelf allang bij het grof vuil neergezet toen ze de kerstboom in huis haalden en buiten met licht gingen strooien. Wie zich opwerpt als beschermer van Kerstmis als christelijk erfgoed, doet er dan ook het beste aan de heidense rituelen met wortel en tak uit te roeien. Weg met al die kerstbomen en lichtvervuiling! Terug naar de oorspronkelijke, zeer sobere opzet. Eens kijken hoe populair men zich daarmee maakt.

Maar dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling. De zelfbenoemde kampioenen van de ‘christelijke’ traditie willen meestal ook helemaal niet weten wat de historische diepte van dingen is. Het gaat ze louter om de oppervlakkige aanschijn, en om daarmee zieltjes te winnen. Dat laatste is hun grootste prioriteit, de rest zal ze wezenlijk worst zijn. Laat ons dat vooral niet vergeten.


Ongeloof is groot in Groningen, evenzo het geloof

Dat verbaast me nou niets, dat de minst gelovige gemeente van het land in het Oldambt ligt. Alleen had ik verwacht dat het de gemeente Oldambt zou zijn en niet de gemeente Menterwolde.

Hoewel, in Noordbroek, een deel van Menterwolde, wilden ze in de jaren 60 de monumentale middeleeuwse kerk gaan slopen. Er ging toch niemand meer heen, een zwembad was veel belangrijker voor het volk.

Ik denk trouwens dat Muntendam de doorslag geeft in de topnotering voor Menterwolde. Het heeft een halve eeuw moeite moeten doen om een eigen kerk te krijgen, los van Zuidbroek, en het volk ging er lang door voor zeer vrijgevochten.

Dat enkele gemeenten in het Westerkwartier juist ver boven het landelijke gemiddelde scoren qua gelovigheid, vond ik wèl opmerkelijk. Maar de mensen zijn er veel zachtaardiger en gezeglijker dan in het Oldambt en rond 1800 liepen er al vrij veel gereformeerde oefenaars rond, met menigmaal een grote aanhang. Men was er zodoende goeddeels immuun voor het rode gespuis dat later in het Oldambt zo welig tierde.


Seksbom of Nobelprijswinnaar

ohra

In den beginne is er het beeld en kiezen wij mannen met ons aligatorbrein votdalijk voor de vermeende stoeipoes, temeer daar de geniale zorgverlener ter rechter zijde een eng apparaat voor zijn kin houdt en u aankijkt alsof u het meest geschikte proefkonijn bent dat hij in jaren heeft gezien.

Maar de vermeende stoeipoes, denk je dan, kan best een veel mooier diploma aan de muur hebben hangen dan die creepnerd. Niet hij maar zij kan cum laude afgestudeerd zijn, gepromoveerd bij een befaamde onderzoeksgroep aan een prestigieuze Top-10 Universiteit in Amerika, waarna ze binnen de kortste keren te onzent een schier onaantastbare autoriteit op haar vakgebied is geworden. Het beeld is maar een beeld, besef je. Het is de context die maakt of het beeld er toe doet. Het zijn vooral ook woorden die het beeld zijn zin geven.

Maar ja, dan zie je dat filmpje. Voor een gedoodverfd Nobelprijswinnaar doet de stoeipoes wel erg uitnodigend en willig. De kans op dat diploma krimpt nogal in je aligatorale voorstellingsvermogen.

Dergelijke reclame borduurt net als pulp en porno voort op cliché’s en is daarmee een karikatuur van de werkelijkheid. Dat weet iedereen die een beetje bij zinnen is. Rest dan de vraag: moet je je daar nou zo vreselijk druk over maken? Met het verbieden van karikaturen, wordt een samenleving er meestal niet gezelliger op. Bovendien komt er geen einde aan.


Dag van de Groninger Geschiedenis, editie XXX

Van tevoren werd gezegd dat het drukker zou worden dan ooit. Maar dat viel nogal mee. In de hal bij het podium zag ik minder mensen. Bij de lezingen, voor zover ik er zicht op had, zaten de zalen redelijk vol. Bij de informatiemarkt, daarentegen, leek het drukker dan vorig jaar.

Bij aankomst staat er al een batterij brandweerwagens, waarvan eentje met de ladder omhoog:

dsc04770
Er wordt van alles naar binnen gesjouwd. Daar bij die molen:
dsc04773
Hilariteit in het standje van Lammert Doedens, de man op zoek naar de laatste rustplaats van Graaf Adolf:
dsc04786
Onze expositie over de diverse soorten grenzen wordt gefascineerd bekeken. Deze is straks nog een paar weken te zien in de hal van de Groninger Archieven:
dsc04795
Overzichtje over de informatiemarkt:
dsc04796
Wat die markt zo leuk maakt zijn de terloopse ontmoetingen en de pop-up museumpjes, vooral op archeologisch gebied. Prehistorische potten en weefgewichten uit Museum Wierdenland, Ezinge:
dsc04798
In de stand van Monument & Materiaal uit de stad deze pijpaarden Madonna met kind, afgaande op het modebeeld vijftiende-eeuws. Het beeldje is aangetroffen bij het Boterdiep:
dsc04810
Het Noordelijk Archeologisch Depot in Nuis nam een paar bouwfragmenten van de verdwenen Sint Walburgkerk mee, opgegraven in de jaren vijftig door Van Giffen. De ronde scherven zijn van bomben, geworpen tijdens het beleg van 1594, waarbij de kerk zou zijn beschadigd – ze werd in 1627 afgebroken:
dsc04818
Baardmankruik, altijd mooi:
dsc04819
In de kraam van de Archeologische Werkgemeenschap Noord-Nederland detectorvondsten van Aldwin Wals uit Uithuizen, zoals een loden gewichtje met het wapen van de stad Groningen:
dsc04824
Een instrumentje waarvan ik de functie vergeten ben – het was geen wegertje, misschien een primitieve sextant?
dsc04827
Sterk verweerd handvat van een mes, uitlopend in een voorstelling van een doedelzakspeler, denkelijk vroeg zeventiende-eeuws:
dsc04834
In de hal, vlak voor het uitreiken de scriptieprijs:
dsc04850
De genomineerden op een rijtje. De lachende jongen, Björn Quanjer, won zowel de jury- als de publieksprijs met zijn hier downloadbare masterscriptie over de cultuurgeschiedenis van de fiets in Groningen (1885-1935):
dsc04856
Het traditionele einde van de Geschiedenisdag: de geschiedeniskwiz met hoedje op, hoedje af. Groot struikelblok blijkt een vraag over een vermoorde staker. Kwam de winnaar een paar jaar geleden uit Amsterdam, dit keer is ze uit Nunspeet afkomstig:
dsc04870
Op de achtergrond zit de BHV-ploeg na te genieten:
dsc04887


Poedelende ekster

Net op het platte schuurdakje van benedenburen. Toch wel een bikkel, deze vogel, met die frisse oostenwind. Nou ja, hij zal wel last van ongedierte hebben. De foto’s zijn door twee ruiten heen gemaakt.

a-dsc04761

dsc04757

dsc04759

dsc04762