Het ontzag voor grofgebektheid

Waarom zijn Nederlanders zo grof geworden? Ik denk daar veel over na. Soms denk ik dat we te veel opkijken tegen mensen die anderen op een grove manier te kakken zetten, zoals vaak in het Nederlandse cabaret gebeurt, door sommige columnisten en zeker ook in de politiek. Aan de ene kant is dat misschien een afspiegeling van de maatschappij, aan de andere kant denk ik dat we dat keiharde afzeiken van hen hebben overgenomen.

Sharon Gesthuizen

Commentaar: Dat te kakken zetten, of de bewondering ervoor, het zelfs navolgenswaardig vinden, ik ben er niet vrij van. En als ik kijk wanneer dat begonnen is, weet ik vrij zeker dat dat in de jaren zestig was, zeg maar de periode 1966-1976: de tijd van de anti-autoriteit en de vrije opvoeding, die bijvoorbeeld inmiddels ook tot de onuitstaanbaar ongezeglijke en lawaaierige kinderen in het openbaar vervoer heeft geleid. Men wilde zich losmaken van knellende banden,  met de daarbij horende civiele omgangsvormen. En krijgt dat uiteindelijk in zijn gezicht terug.

Advertenties

Hulde aan de ontwikkelaars van Microsoft!

De ontwikkelaars van MicroSoft hebben net weer een verbluffend staaltje van hun kunnen afgeleverd. Met het tandwieltje van de muis mag je nu in het fotobewerkingsprogramma onder Windows niet langer in- of uitzoomen op foto’s. Nee, dit was veel te eenvoudig, gemakkelijk en tevens voor de hand liggend. Dit moest om onnaspeurlijke redenen vooral weer eens anders, namelijk omslachtiger en ingewikkelder worden gemaakt. Om in of uit te zoomen op een foto moet je nu met je muis naar een vergrootglasicoontje aan de bovenrand van het scherm, vervolgens op dat icoontje klikken, waarna er een schuifmaatje verschijnt, zodat je daarmee alsnog de mate van het in- of uitzoomen kunt bepalen.

Drie handelingen in plaats van één. Hulde aan de ontwikkelaars van MicroSoft! Waarlijk, het zijn genieën! Ze zijn er weer mirakels goed in geslaagd het plezier van de gebruiker voor een dag of wat te vergallen!

Missie geslaagd!


Koers! Of hoe de “Slag om Norg” Sandebuur passeerde

Tot mijn verbazing kwam er een wielerkoers door Sandebuur, de Slag om Norg. Zo’n evenement vergt blijkbaar nogal wat politiebegeleiding. Zolang de kust veilig was, fietste ik op de steenslagwegen vanaf de Hooiweg tegen het parcours in – hier en daar onder applaus van toeschouwers – en ben ruim voordat de meute passeerde wel drie maal door een motoragent staande gehouden met het steevast zeer vriendelijke verzoek of ik asjeblieft wilde opletten: “Want ze komen eraan en rijden als gekken”. Heb uiteindelijk dus wel een kwartier in de berm staan wachten tot alles gepasseerd was:

Tète de la course, oftewel de kopgroep:

Peloton op flinke afstand in de achtervolging:

Verbeten koppen, curieuze sponsor (Baby Dump):


Voor Vakantie! moet je in Veendam zijn

Station Veendam. Bij de spoorwegovergang passeert net een Duitse loc van de museumspoorlijn STAR,  die, naar ik hoorde, ook passagiers met fietsen vervoert, zodat je vanuit Stadskanaal heel mooi Westerwolde afpeddelen kunt:

Doel van de reis was intussen het Veenkoloniaal Museum, waar de tentoonstelling Vakantie! er op uit, 1900-1980 geopend werd. Voor de gelegenheid stond daar deze BMW-caravancombinatie uit de jaren 60 voor de deur:

De eigenlijke tentoonstelling is boven:

Hotels, pensions, huisjes en groepsreizen blijven (goeddeels) buiten beschouwing, het accent valt duidelijk op het kamperen dat voor het gewone volk mede mogelijk gemaakt werd door het vakantiegeld, dat vanaf 1968 werd uitbetaald. Camping-ameublement uit de jaren 70 – de noppen-vloerbedekking van vinyl komt me heel bekend voor:

Bungalowtent met zitje:

Een van de fraaie affiches op de tentoonstelling, stammend uit een tijd dat er nog een waas van idealisme rond het kamperen hing:

Het is verwonderlijk wat men niet al aan bric-à-brac bewaart – een hele wand is gereserveerd voor historische souvenirs:

Franse plaat over het kamperen:

De samensteller van de expositie, Fred Ootjers, ontdekte dat er in Oost-Groningen destijds ettelijke caravan- en vouwwagenbouwers zaten. Reclame voor het merk Tezet, uit Zijlstra’s carrosseriefabriek in Zuidbroek:

Ook nog even bij de vaste opstelling van het museum gekeken – veenkoloniaal winkeltje:

In de belendende veenkoloniale knijp deze fraai vormgegeven reclame van distilleerderdij Van Calcar te Hoogezand:

Tarief van sluis- of bruggelden met inningsklomp aan touw:

Terug op het station bleek dat de trein pas over een half uur kwam. Beetje rondgekeken – curieus kunstwerk van Limburgse kunstenaar:

Detail van het stationsgebouw:

Dat gebouw wordt weer geëxploiteerd door de STAR, na een periode dat het verpacht werd. Er is een kleine expositie met treinspullen ingericht:

Te zien is onder meer dit jubileumbord van Arie Gijsbertus Kenemans uit 1938, met al diens standplaatsen, o.a. Musselkanaal:


Microsoft: ’s werelds grootste parasiet

Voor het eerst een paar dagen gewerkt met de redigeerfuncties van Word 2016, dat is de Wordversie in het Officepakket dat vorig jaar uitkwam. Fijn joh! Microsoft heeft allerlei knopjes op heel andere plekjes neergezet, zodat je er mooi een hele poos naar mag zoeken, voordat je verder kunt met je eigenlijke werk. En als het nou na een poosje handiger en vlugger gaat, dan zou ik ze dat graag vergeven, maar nee, het zijn bij Microsoft alleen maar veranderingen om de veranderingen: wijzigingen dus, waar je geen ene moer mee opschiet.

Er is inhoudelijk geen waarde aan het programma toegevoegd, integendeel. De zogenaamde ontwikkelaars hebben hun neiging om zaken almaar omslachtiger te maken weer eens duchtig mogen botvieren, ook al gaat dat ten koste van 99 % der gebruikers. Toen ik een nieuw aangemaakt Wordbestand met bijschriften wilde opslaan onder een eigenstandige titel (en niet de eerste zin uit de tekst), bleek dat ze er een totaal overbodig scherm tussen hebben gezet, dat tot overmaat van ramp vast ging zitten. Met taakbeheer het programma dus maar weer uit en bij gebrek aan reservebestand maar weer helemaal opnieuw beginnen aan diezelfde bijschriften. Op zoiets zitten we echt te wachten.

Microsoft verkoopt dus gebakken lucht voor waarachtige innovatie, maar iedereen stinkt erin, want “wat doe je eraan, we moeten wel meedoen”. Particulieren raken hier teveel van hun goeie geld aan kwijt, bedrijven en overheden nog veel meer van hun goeie geld, en Microsoft wordt slapende rijk, als het ons op wakkere momenten niet keihard uitlacht.

Eerlijk gezegd, heel eerlijk gezegd, vind ik het als nieuw verkopen van ouwe waar oplichterij, vooral ook als het nieuwe product minder blijkt dan het oude. Het afromen van ons goeie geld voor zoiets is parasitisme. Het compliceren van zaken die gedijen bij eenvoud gaat bovendien ten koste van talloze humeuren en het werkplezier op onnoemelijk veel werkplekken.

Hoe eerder we Microsoft de wereld uit helpen, hoe beter het is.


Hou Domela in Heerenveen !

Laatste kans om de petitie nog te tekenen voor het voortbestaan van het Domela Nieuwenhuis Museum in Heerenveen. Komende maandagavond wordt de petitie aangeboden aan de burgemeester van Heerenveen, waarna de gemeenteraad aldaar een besluit neemt.


Gronings miniboekje moet in Boston 8500 dollar opbrengen

In 1952, zo gaat het verhaal, doken verscheidene exemplaren op van een tot dan toe volslagen onbekend miniboekje met de titel ‘t Oranje Geslagt. Het drukwerkje telde 48 paginaatjes, bevatte een soort van stamlijn van het illuster Oranjehuis alsmede lofdichten op de achtereenvolgende prinsen-stadhouders, en het was gebonden in rood kalfsleer met goudopdruk. Een antiekhandelaar zou de exemplaren gevonden hebben in een doos vol met zulke miniboekjes. Hij verkocht de hele bups, maar kreeg er naar eigen zeggen spijt van, omdat de boekjes in zijn etalage nogal de aandacht hadden getrokken.

Ik weet niet of het verhaal van die antiekhandelaar waar is en ken de kwaliteit van het boekje, het bandje en het papier niet. Maar de Groninger boekhandelaar, drukker en uitgever H. Spoormaker zou het hebben gemaakt in 1749, het jaar dat Oranje en zijn regentenaanhang een bijna monarchale opperheerschappij vestigden binnen Neerlands staatsbestel. Met welk doel Spoormaker de boekjes fabriceerde, weten we niet. Om de inhoud kan het de kopers haast niet gegaan zijn, die was uiterst dun en overbekend. Als het boekje inderdaad uit 1749 dateert, zou je het verwachten in een poppenhuis, of als een soort van talisman bij orangisten om de hals.

Bromer Booksellers in Boston vraagt nu voor een exemplaar van dit “extreem zeldzame boek” ruim 8000 euro.

Met dank aan Kie Ellens voor het attenderen.

DvhN-bericht 6.4.2017

Naschrift 10 april:

Op dat bericht kwam er, zo vernam ik, een reactie van de heer Kingma, die het boekje ooit verworven heeft voor de Groninger Universiteitsbibliotheek..