Het zwaar beschadigde Scholtenmonument

Kwam vanmiddag voor het eerst in anderhalve maand weer eens langs de hoofdlaan van het Stadspark. Intussen is er eind september een auto tegen het Scholtenmonument opgereden en in brand gevlogen, met de dood van de chauffeur als gevolg.

Qua monument is vooral de sportieve mannelijke figuur beschadigd. Hij lijkt weggelopen van een oorlogsmonument. Eigenlijk vind ik het wel wat hebben:

De vrouwelijke figuur heeft het ongeluk beter doorstaan, maar zal toch ook moeten worden vervangen:

Ook het brons – de kop van Scholten en de twee plaquettes – is er vrij goed vanaf gekomen, maar het perkje met het fonteintje is een ravage:

Ben benieuwd of de gemeente al actie ondernam voor het herstel.

 

De oude toestand.


Kledingbranche in Groninger binnenstad dankt omzetdaling deels aan zichzelf

Was vanmorgen om 9.00 uur in de binnenstad om een nieuw jasje te kopen. Ben in totaal vier winkels afgegaan, groot en klein, in de Herestraat en in de Ebbingestraat, zaken waar ik anders ook wel kwam. Ik was er zo vroeg, omdat ik geen zin had om tussen de coronaverspreiders en onverschillige zultkoppen door te moeten laveren. Vooral nu niet, nu we sprintend naar een tweede golf gaan.

Helaas: geen enkele winkel bleek open. Ze maakten allemaal pas om 10.00 uur de deuren los. Kennelijk mogen alle klanten van de Groninger kledingwinkels Russische roulette spelen.

De laatste tijd hoor je die branche, vooral ook hier in Groningen, steen en been klagen. Gedwongen thuisblijvers voelen nu eenmaal minder de drang om netjes voor de dag te komen, ze stellen hun aankopen uit tot betere tijden of melden zich bij de een of andere webwinkel. Dat is iets waar ik me tot nu toe verre van heb gehouden, maar waar ik nu toch aan ga denken. De kledingwinkels in Groningen zijn mij in ieder geval kwijt als klant.


Zondagmiddagrondje Eiteweert – Gaaikemadijk

Stier op de Peizerdiepdijk bij Eiteweert met op de achtergrond het afgeschafte benzinegemaal van de Hamersweg:

Rode blaarkoppen op de dijk van het Aduarderdiep bij de Tichelwerkbrug:

Gaaikemadijk met populierenlaan:

Peloton passeert Steentilbrug. De grote groepen wielrenners zijn weer helemaal terug. Straks is het janken als blijkt dat besmetting in de buitenlucht wel degelijk mogelijk is:

Landschap Gaaiemadijk:

Roeiers van middelbare leeftijd wachtend voor de Dorkwerdersluis:

Terwijl ik fietsend naderde, bleef een reiger ijskoud midden op de Paddepoelsterweg staan. Net toen de camera klaar was, vloog hij op:

Bij de Eendrachtskade:


Mupi


(Hoornsediep nabij de IJsselstraat.)


De skiffeuse en haar streep door het kroos

Fietsend over de Van Hallbrug, ontwaarde ik aan mijn rechterkant een lange, rechte streep door het kroos op het Noord-Willenskanaal. Gauw van het fietsje af, fotootje maken:

Maar ik wou haar natuurlijk weer in het verlengde van die streep zien, aan de voorkant ervan Alleen: dat ging niet door. Er kwamen iets veel mensen over de smalle brug. De skiffeuse verdween al snel onder de opeenvolgende bruggen en de lange rechte streep door het kroos trok al even snel weer dicht. Ik had het moment niet kunnen pakken.


Fotocursus


(Asingastraat, nabij de Bedumerweg.)


Na de demo tegen onze gezondheid

Kwam om een uur of half zes langs het Stadspark, waar die demonstratie tegen de anti-coronamaatregelen was geweest. Op de Paterswoldseweg zag ik al een laatste gast. Hij had zichzelf in een Zuid-Afrikaanse vlag gewikkeld. Het werd ook al wat frisser. Op het hek bij de ijscoboer prijkte een karton dat een lied van Pisuisse aanhaalde:

Als je je niet door moordenaars op termijn wil verzuipen in de etter, dan ben je iemand die niet durft te leven. Lekker dan.

Dat durven leven komt trouwens vaak neer op ongebreideld zuipen. Niet voor niets zong Ramses Shaffy dat lied zo graag. Een eindje voorbij de plek waar de demonstratie had plaatsgevonden, trof ik dit tafereel aan. Op de prullenbak staat nota bene een sticker: If it doesn’t fit, neem dien aigen boudel mit. Een boodschap die duidelijk niet werd begrepen:


Ja, ik kom op Google Streetview!

Hij kwam van het station, net als ik, en haalde me bij het Cascadecomplex in, om bij de Emmasingel linksaf, en over de Eelderbrug nog eens linksaf te slaan:

Moet toch duidelijk in beeld zijn geweest. Ben benieuwd of ze de foto tonen en of die dan geblurred is (wat voor mij niet zo hoeft. Straks regelmatig kijken naar dit stukje rijweg. 🙂


Het gestripte Hoofdstation met zijn magnifieke traverse

Tussen de middag als vanouds even vanaf mijn werkplek naar het Hoofdstation om iets te eten te halen. De kaalslag is er enorm, vergeleken bij de laatste keer dat ik er was. Maar er is ook een lichtpuntje: de monumentale traverse kwam helemaal vrij te staan:

Dat geldt ook voor de achterkant van het eigenlijke station, maar dat had maar beter verscholen kunnen blijven met zijn utilistische lelijkheid:

De traverse nog een keer vanaf het andere perron:

Links heb je de trein naar Leeuwarden, rechts die naar Roodeschool. Dit wordt een historisch plaatje, want de perronkappen komen terug en die rode Arriva-treinen maken straks plaats voor nieuwe blauwe:


Burgerlijke ongehoorzaamheid in tijden van corona

Gezien in steegje bij de Ebbingebrug:

DSC04320, gemaakt op 15 mei

Fiets op plek waar dat volgens het bordje niet mag, met op de grond een kennelijk bij het afstappen ‘verloren’ mondkapje dat niet meer is opgepakt.


Bij de Sluis

DSC04127 sluisje naar Eendrachtskanaal

DSC04129


Door de stad en langs het spoor

Op mijn voettocht gisteravond van Westerbroek huiswaarts kwam ik langs deze beelden aan de Duinkerkenstraat, gemaakt door leerlingen van een mbo-praktijkopleiding:

Klimmuur Noorderpoort Sportcentrum, Europapark (er ligt een blauwe valmat onder):

Vrouw Wichers (Mette Bus, 1984) op de uitkijk bij het met zandzakken verstevigde talud van de zuidelijke ringweg:

De spoorwegovergang Esperantostraat – meest gevaarlijke kruising van Groningen – ligt eruit:

Ook de Oosterpoort heeft tegenwoordig een buurtbieb, en wel aan de Lodewijkstraat – met zitje:

Kale boel op het Hoofdstation – een groot deel van de overkappingen is er weggehaald voor een restauratie:

Na het parkeren van mijn kapotte fiets in de fietsenkelder van mijn werk op zoek naar de nieuwe bushalte bij de Paterswoldsewegtunnel. De KPN-borg, het Emmaviaduct en de Van Hallbrug vanaf het perron daar:

De eerste keer dat ik sinds half februari met de bus ging. Achter instappen s.v.p.. Gelieve niet te spreken met de chauffeur is nu geworden: Gelieve een eind weg te blijven van de chauffeur. Hij groette trouwens wel vriendelijk (wat ook niet altijd het geval is):


Bij de Van Hallbrug

Bij de Van Hallbrug over het Noordwillemskanaal ter hoogte van de spoorbrug lag een zooitje oud ijzer. Blijkbaar was de gemeente er aan het dreggen geweest, nu het pad tijdelijk gestremd was. De buit bestond allereerst uit liefdeloos in de plomp gekwakte fietsen. Bovendien kwam er een klein assortiment winkelwagens uit de plomp:
DSC03953
Er is maar één supermarkt in de buurt, de Coop aan de Paterswoldseweg, slechts een kleine 220 meter hier vandaan. Een loopje van niets dus en toch vonden de karretjesleners dat al te veel moeite. NB: die karretjes kosten iets van 150 euro per stuk (prijspeil van jaren geleden). Omwille van de eigen gemakzucht waren de leners bereid een ander een redelijk grote schade te berokkenen. Heb wel zo’n idee waar ze vandaan kwamen, want zoveel bewoning is er niet in de omgeving van het Emmaviaduct. Als ik de eigenaar van de supermarkt was, zou ik daar eens een briefje op prikborden verspreiden.

De onderstaande voorwerpen kon ik niet identificeren. Hebben ze misschien met de scheepvaart te maken?
DSC03954


Costa Cascade

Nieuw strand in Stad ligt er totaal verlaten bij:

DSC03081 Costa Cascade am See


Onbekend stadsgezicht

Het bruggetje bij de Mondriaanstraat moet er al zo’n dertig jaar liggen. Maar ik had het nog nooit gezien, omdat ik nog nooit iets te zoeken had in deze omgeving. Het bruggetje verbindt twee delen van de Nieuwe Schildersbuurt over een zijkanaaltje van het Reitdiep. Ooit lag hier de Donghorn, je zou zeggen de plek waar mest verzameld werd. Al was er elders in de stad nog een Pishörn en daar was nu weer geen opslag van gier:

DSC03656

Hoe dan ook, het is zo in het voorjaar een bekoorlijk plekje, ook al is de nieuwbouw hier finaal karakterloos. Boven alles uit steekt de watertoren bij de Colleniusbrug. Over Pishörn gesproken – het waterreservoir bovenin in die toren werd bij de bevrijding van Groningen met een antitankkanon lekgeschoten door de Canadezen, die zodoende enkele Duitse sluipschutters verdreven. De toren leek toen een poosje op een reusachtig grote broer van Manneke Pis. Met de Duitsers kwam er een miljoen liter water naar buiten.

Bron van het verhaal over de watertoren: Christiaan Gevers, ‘Herman Colleniusstraat 72. Een Gronings huis en zijn bewoners in de oortlog’, in Stad & Lande 2020-1, 10-15.