Poolshoogte op het achterplaatsje – bij de comeback van Peter Schaap

peter-schaap

Peter Schaap maakt een eenmalige comeback als liedjeszanger. Veertig jaar geleden stopte hij met het maken van muziek op podia. Het succes kneep zijn bron af. “Ik schreef altijd over dingen die ik zelf meemaakte”, vertelt hij op TV Noord,

“en maakte eigenlijk nauwelijks wat mee. Je zat in de auto naar ‘t optreden en je ging weer naar huis. Of je zat in de studio, en dat soort dingen. Maar dat was niet iets inspirerends. Dus op een gegeven moment heb ik me daarvan teruggetrokken (…) en ben wat anders gaan doen.”

Veertig jaar geleden, rekendereken, dat was in 1977.

Maar toen maakte Peter best wel wat mee! Hij zat bijvoorbeeld een keer ’s nachts na sluitingstijd in de Plu’s, toen daar de politie binnenviel.

Folkcafé De Plu’s, moet je weten, had een dagvergunning, zodat de tent al om één uur ’s nachts moest sluiten. Maar dan was het vaak nog vreselijk gezellig. Zo die keer ook, dat Peter Schaap er aan de bar zat. Jan Stelma, de kroegbaas, had het licht wel gedimd, de deur op de grendel en de gordijnen dichtgedaan, maar het kroegrumoer drong toch tot de buitenwereld door en een boze buurman moet de politie hebben gebeld.

Een aanrijtijdje later werd er hard op de buitendeur van de Plu’s gebonkt. Politie! Iedereen hield zich op slag muisstil. Jan riep naar voren dat hij eraan kwam, volgde een klaarliggend scenario, deed de achterdeur open en alle aanwezigen slopen op hun tenen het achterplaatsje op, waar nog net wat ruimte over was tussen de hoog opgetaste stapels wijnflessen.

Ook Peter Schaap stond daar, bibberend in zijn heel hippe, maar tevens erg dunne bloesje. Tamelijk langdurig, want de politie zag natuurlijk wel aan glazen, asbakken en over stoelleuningen gedrapeerde jasjes dat er pas nog volk binnen was geweest en zat Jan daarom kwaadaardig zuigend uit te vragen.

Dat duurde maar en duurde maar tot een verstoppeling op het achterplaatsje moest niezen, en een van die enorme stapels wijnflessen met donderend geraas ineenstortte.

Jan probeerde de agenten nog wijs te maken dat dat om zijn krolse kat ging, het rotbeest, maar zulks wilde er bij de opsporingsbeambten niet in. Zij vermoedden gespuis en namen resoluut poolshoogte op het achterplaatsje. Qua bekeuringen sloeg de Groninger politie een flinke slag, die nacht.

De Plu’s hield zich nog geruime tijd netjes aan de vergunning, zelfs de buren bleken er naderhand goed over te spreken. Het hele geval zou vast een prooi der vergetelheid geworden zijn, als Peter Schaap het niet in zijn hoofd gehaald had om opnieuw op te gaan treden.


Aan de dood ontsnapt bij Ouessant

Herinnering aan een coastertrip in de jaren 50:

“Onze reis werd door de weergoden niet begunstigd: Ouessant, het eilandje dat met een sterke vuurtoren wacht houdt voor Bretagne’s westpunt, lag dik ingepakt door mist, erlangs loopt een drukke vaarroute, dus trachtten we van tijd tot tijd de wattige stilte te splijten door fluitstoten. Niettemin doemde plots een duister gevaarte voor ons op: met onaandoenlijke kluisgaten staarde het over ons heen. Het reuzenschip scheen maar niet op te houden en voor ons net op tijd om er vrij van te lopen, zagen we de ronding van z’n kont, waarachter de mist zich onmiddellijk sloot. “Dat was ‘m”, zei de kapitein effen. “D’r hoefde geen verrekijker bij.”

Uit: Jan S. Niehoff, Memoires (Bedum 2015) 48.


De hertog en de hofnar

dodendans-met-nar-peacay

Door iemand aan het schrikken te brengen, kon je hem van de koorts genezen. Dat wist ook de hofnar van de hertog van Florence, die heel erg met zijn baas begaan was. Toen de hertog zich even wat beter voelde en ze zich met zijn beiden wat langs de Arno vertraden, duwde de hofnar de hertog onverhoeds in de rivier, om hem zo van die vervelende kwaal af te helpen.

De hertog, weer op het droge gehesen, deed net of hij buiten zichzelf van woede was en liet de hofnar subiet ter dood veroordelen, tenminste: zogenaamd. Want op het moment dat de geblinddoekte hofnar klaar lag voor zijn onthoofding, wenkte de hertog de beul naar zich toe en fluisterde hem stilletjes vanachter de hand in zijn oor, dat hij de hofnar alleen maar heel zachtjes met een twijgje in de nek mocht kietelen.

Helaas maakte dat niets uit. Zodra de hofnar dat twijgje voelde, schrok hij zo verschrikkelijk hevig, dat hij van het hakblok zijwaarts ter aarde tuimelde. Dood, hartstikke dood. Hij was gestorven aan het geneesmiddel dat hij de hertog had toegedacht.

Naar


Reebok op Westpoort waardeert muziek

Aan de Roderwolderdijk onder Vierverlaten zag ik tijdens het schemeruurtje deze reebok scharrelen, eigenlijk helemaal niet zo ver van de huizen af.
DSC01142
Op de achtergrond de bedrijven op Westpoort:
DSC01145
Meneer, aan zijn gewei te zien een driejarige, bleek niet zo van de aandacht gediend en verwijderde zich rustig, maar gedecideerd. Zelf besloot ik om te rijden en het Doverpad te nemen. Daar kwamen we elkaar weer tegen:
DSC01163
Ik wachtte beleefd tot hij zou oversteken, maar hij durfde niet en draalde:
DSC01164
Om gezwind rechtsomkeert te maken:
DSC01165
In gestrekte draf:
DSC01167
Op een afstandje leek hem de kust wel weer veilig:
DSC01169
En hij veerde nieuwsgierig omhoog toen ik Ozewiezewozewiezewallakristalla begon te fluiten:
DSC01172


Kauwtjes plukken pony’s voor nesthaar (2)

De kauwtjes zijn hun nesten aan het herinrichten, je wilt als kauw natuurlijk ook niet altijd tegen dezelfde ouwe meuk aankijken. Vandaar dat ik ze weer pony’s zag plukken, opnieuw bij het Hegepad, ook dit keer ’s ochtends om een uur of kwart voor negen. Blijkbaar is het materiaal dan gemakkelijker te oogsten:

DSC06223

DSC06231


Statistieken 2015

Het aantal pageviews op Groninganus groeide het afgelopen jaar sterk:

stats Groninganus 2014-2015

Maar gezien de Top 10 van bekeken logjes, kwam dat voornamelijk door één enkel logje, namelijk dat met de UFO-foto:

Heb ik weer: een UFO

243.853

Eierbal uitvinding van Sloots

3.968

Kroegen die ik gekend heb

1.672

Pinox, woar bistu bleven?

964

Henk Jurriaans obiit

851

De eerste gemotoriseerden te Finsterwolde

772

Kastie of kastiebal

771

Wat zijn mollebonen?

748

Hoe de slachtoffers van IJje Wijkstra begraven werden

728

Extreem laag fietsen

508

Zonder dit logje, dat nog steeds elke dag aanloop krijgt, zou het aantal pageviews op 203.137 hebben gelegen. De bezoekers van dit toplogje kwam via links op allerlei mediasites, om te beginnen die van de Telegraaf en de Daily Mirror, en vervolgens allerlei Aziatische, Australische en Zuid- en Noord-Amerikaanse, maar ook plaatselijke. Het ging dus in een paar weken tijd de hele wereld over. De grote mediasites linkten rechtstreeks naar het logje, maar omdat sommige kleinere naar het algemene adres van mijn weblog linkten, kwamen daar ook een 20.000 à 25.000 binnen. Zonder het UFO-logje, netto netto, zou het aantal pageviews dus op een 180.000 hebben gelegen, wel iets meer dan de bijna 170.000 van vorig jaar, maar slechts een bescheiden toename implicerend.

Nog even inhoudelijk terugkomend op dat logje – ik ben absoluut geen UFO-gelovige zoals sommige geharnast-rationele bezoekers meenden. Niet voor niets had ik onder de foto een link naar het liedje van de Byrds aangebracht. Meende dat dat het wel voldoende zou relativeren, maar veel mensen klikken niet op links, zo bleek ook hier.

Over de oorzaak van het verschijnsel is hartstochtelijk gediscussieerd. Destijds zag ik ter plaatse bij een check geen druppel op mijn lens. Op foto’s met lens flare geeft dat verschijnsel ook vrijwel altijd een veel grootschaliger effect: het neemt er veel meer ruimte in. Ik dacht in eerste instantie dan ook aan een weersverschijnsel, namelijk dat het door een kiertje in de donkere wolk piepende zonlicht het optische effect met de halo gaf. Uiteindelijk wees een Amerikaan me op een filmpje, gemaakt in Joshua Tree National Park. Het vertoont precies zo’n kwalachtig fenomeen, maar dan verschuivend over de lens, en daar gaat het onmiskenbaar om lens flare. Door dat filmpje ben ik ervan overtuigd geraakt dat het inderdaad om lens flare ging.


Gelukkig, 2016

2015-08-02 005