Even een nieuwe stop indraaien

Vanmiddag tussen Vierverlaten en De Poffert:

Advertenties

“IJs stroopwafel”

Laat me zeggen dat hij best in de smaak viel.

Ik overwoog al om alles aan de kant te doen, teneinde enthousiast met dit nieuwe product te gaan venten langs alle buitenlandse studentenflats hier ter stede. Buitenlandse studenten zijn immers dol op stroopwafels en die schijf ijs ertussen maakt het onweerstaanbaar voor ze.

Maar deze commerciële carrièreswitch zal niet zijn. Hertog is een merk van Unilever, zie ik op de achterzijde van de verpakking. En dit ijsje “met vanillesmaak tussen twee stroopwafels” blijkt te worden geproduceerd in Turkije. Twee contra-indicaties. Ik eet er niet nog een.


Rondje Roderwolde – Peize

Lange Madijk, Peizermade:

Onlanderdijk:

Uitgebloeid, maar nog bekoorlijk:

Het maaien of klepelen van een slootwal:

Paard met zebrapak, Roderwolde:

Bij de Waalborg, Roderwolde:
Werk aan de molen, Roderwolde:

Compositie met touw, hout en ijzer, Achterstewold, Peize:

Belgisch paard bij drinkbak, Achterstewold:

Dezelfde wei – veulen met op de achtergrond rooie blaarkoppen:

Linke soep, als je het mij vraagt:

Morgen en overmorgen nog dit mooie weer, daarna is het afgelopen:


“De mogelijkheden van de computer zijn welhaast ongelimiteerd”

In 1984-1985, toen dit filmpje uitkwam, was ik als dienstweigeraar werkzaam op het Drents Rijksarchief. In die periode arriveerde daar de allereerste computer en stafleden gingen van hoog tot laag op cursus om tekstverwerken en een primitieve database voor het inventariseren van archivalia onder de knie te krijgen. Als dienstweigeraar kwam ik daarvoor niet in aanmerking, wat me vanwege dat tekstverwerken wel enigszins verdroot. Het ding, begreep ik, had me een zee van tijd kunnen besparen. Mijn doctoraalscriptie, bijvoorbeeld, schreef ik nog op een elektronische Brother-schrijfmachine (met margrietwieltjes voor de diverse lettertypen) en die kon wel al twintig tekens terug corrigeren, maar moest ook nog heel wat fouten laten staan, zodat ik die scriptie in totaal zo’n acht, negen maal heb overgetypt voor ik tevreden kon zijn. Wat een verspilling van moeite! Met een computer ging dat toch allemaal veel vlotter.

Maar om beroepsmatig iets met computers te gaan doen? Nee, geen haar op mijn hoofd die daaraan dacht. Terwijl er destijds een enorme werkloosheid bestond en er voor historici al helemaal nauwelijks een baan te vinden was. Vanuit de vervangende dienst, belandde ook ik in de bijstand en ik weet nog goed dat je je via de sociale dienst kon laten omscholen tot programmeur. Het leek me helemaal niets, of louter iets voor bèta’s. Internet bestond ook nog niet (of misschien alleen als usenet), de communicatiekant van de computerij lag dus nog volslagen buiten beeld.

In 1991 of 1992 las ik voor het eerst iets in de NRC over die kant van de zaak. Mijn interesse was meteen gewekt, ik weet nog dat ik dat stuk met een zekere opwinding las. Als ze me op dat moment een cursus zouden hebben aangeboden, was ik daar ook dadelijk op ingegaan. In werkelijkheid duurde het nog tot eind 1996 voor ik voor het eerst op internet kwam. Dat was bij de UK, de universiteitskrant van de RUG, en de browser daar was nog Netscape Navigator. Ik zie nog het stuurwiel. Heel vaak zat er nog stroop op de lijn. Het laden van een website duurde vaak eeuwen. Regelmatig liep je tegen een virus aan of zat je muurvast. Zulke kinderziekten zijn er nu wel uit.

Een eigen computer heeft financieel vrij lang buiten mijn bereik gelegen. De eerste was, dacht ik, een aflegger van mijn broer, zo rond 2000. De eerste nieuwe die ik zelf kocht, was in 2004, van een paar duizend euro gewonnen met de Postcodeloterij. Sindsdien ben ik ook thuis aangesloten op internet. Naar alle tevredenheid.


Verkiezingsbord, Eexta 1962

Plakbord voor de statenverkiezingen van eind maart 1962. Het stond bij de lagere school op de hoek van de Stationsstraat en de Badhuislaan in Eexta (Scheemda):

Hoewel slechts de vijfde partij, pikte de CPN de meest prominente plek in. Haar leuzen waren onder meer: “Geen oorlog om Nieuw-Guinea” en “Naar een neutraal en atoomvrij Nederland”.

De PvdA zocht het niet zozeer in een leuze, als wel in moderne grafische vormgeving in wit, rood en zwart en de PSP propageerde “socialisme zonder atoombom”

Rechts deden de protestants-christelijke partijen CHU en ARP het met wat minder papier. De eerste zei “heel het volk” te dienen, terwijl de laatste als enige aan het regionale karakter van deze verkiezing refereerde met  haar motto “Voor het welzijn van Stad en Land”. Ook toen al drukte de algemene, landelijke politiek blijkbaar een zwaar stempel op de statenverkiezingen. De VVD had ten tijde van deze opname, gemaakt door Hemmo Blaauw, nog geen plakploeg langs het bord gestuurd.

Heb de uitslag van deze verkiezingen er nog even bijgezocht:

Het politieke landschap was vrij stabiel. De percentuele verschuivingen waren minimaal. Op links pakte de nieuwkomer PSP, landelijk de grote winnaar, in Groningen 2 zetels.  De CPN daarentegen, moest 1 van haar 3 zetels inleveren. En dat terwijl het zetelaantal van 1958 op 1962 uitgebreid werd, iets waarvan vooral de PvdA profiteerde. De stemming moet destijds erg sip geweest zijn in het Groninger hoofdkwartier der communisten. Op rechts profiteerden de KVP, ARP en GPV van die zeteluitbreiding – CHU en VVD bleven op dezelfde aantallen steken.


Zuiniger kunnen we het niet maken

Aan de Trompsingel, links van de Oosterpoort:

Het was onmogelijk om op welke andere letter dan ook te beknibbelen, zonder dat dit een armoedige indruk gaf. En dus bezuinigden ze maar op de o’s. De o was weer de dupe, de calimero van het alfabet.


Er wordt nog verloofd

Gezien in de Mauritsdwarsstraat

Verloofden, ze zijn er nog. De verloving is nog niet uitgestorven: